Dzień inwazji Balaurów, t. 2 Altgard · 466 słów

Pełny tekst

Słowo w słowo z klienta gry.

(Napisane przez starożytnego Daeva). Ale to niewiele ukoiło nasz strach. Przeciwnie, stawaliśmy się coraz bardziej niespokojni, bez przerwy zastanawiając się, kiedy i gdzie uderzy ponownie. Wtedy naszemu Legionowi wydano nowy rozkaz. Naczelny Dowódca polecił nam wydobyć wszystko, co się da, o Dredgionie, w tym o jego budowie, metodach walki i słabościach. Żałowałem, że powierzono nam takie zadanie, a jednocześnie wiedziałem, że jest konieczne. Musiało zostać wykonane i było rzeczą stosowną, że taki ciężar spadł na nasz Legion, prowadzony przez kogoś tak nieugiętego. Gdy na dobre rozpoczęliśmy badanie Dredgiona, odkryliśmy wiele tajemnic, choć za straszliwą cenę. Wyzywaliśmy Dredgiona raz za razem, niezrażeni ogromną utratą energii życiowej wśród naszych żołnierzy. W zamian odkryliśmy, że Dredgion posiada wiele kontrolerów grawitacji, rdzeni i dział szturmowych. Spośród nich rdzenie były najbardziej przerażające. Mogły uwalniać potężne pola magnetyczne unicestwienia i zniszczenia na rozległych obszarach, natychmiast wysysając siłę życiową każdego Daeva, który znalazł się w ich zasięgu. Z czterema rdzeniami osadzonymi w głowie, dwoma w skrzydłach i jednym w ogonie żadne podejście nie było bezpieczne wobec ich niszczycielskiej mocy. Nasz przywódca wysunął teorię, że zniszczenie wszystkich tych rdzeni okaleczy Dredgiona, i nakazał systematyczny atak na nie. Jednak mimo naszej determinacji zadanie okazało się ponad nasze siły. Dzięki naszym wysiłkom odkryliśmy jednak, że kontrolery grawitacji mogą być prawdziwą słabością Dredgiona. Umieszczone pod głową i brzuchem oraz na grzbiecie, te kontrolery grawitacji ujawniły krytyczną wadę. Dostateczne uszkodzenia powodowały ich pękanie i eksplozję, ale nieustanne ataki promieniami Dredgiona sprawiały, że trafianie w nie konsekwentnie było niemal niemożliwe. Tylko raz widziałem, jak grupie Legionistów Czarodziejów udało się jeden zniszczyć. Zwabili Dredgiona w zasięg, po czym wspólnie, w idealnej zgodzie, uwolnili Hellfire, co sprawiło, że kontroler grawitacji eksplodował. W pewnym momencie Dredgion zaczął pojawiać się w pobliżu twierdz i natychmiast wypluwać z głębi ogromne liczby Drakanów. Nie wiemy, czy Drakanie przydzieleni do Dredgionów byli z natury silniejsi, czy wzmocnieni jakimś nieznanym zaklęciem, ale należeli do najzacieklejszych wrogów, z jakimi się mierzyliśmy. Choćby obrońcy twierdz stawiali największy opór, gdy tylko Drakanie się wyłonili, porażka stawała się tylko kwestią czasu. Naczelny Dowódca dniem i nocą się trapił, szukając sposobu na przeciwstawienie się zarówno grozie samego Dredgiona, jak i przytłaczającej potędze sił, które nosił w sobie. Jednak nie znaleziono rozwiązania. W końcu zmuszeni byliśmy przyjąć prawdę: nic nie mogliśmy zrobić. Ostateczny rozkaz przełożonych był prosty. Uciekać, gdy tylko pojawi się Dredgion. Dzień inwazji Balaurów

← Dzień inwazji Balaurów, t. 1

Dzień inwazji Balaurów: wszystkie części

2 części w kolejności numeracji z gry.

Więcej fabuły: Altgard

Dane z globalnego klienta AION 2 (build 0.0.4387.0). Jak czytamy pliki gry