Safe Haven Osada · Poz. 1–11 · Altgard

Minęło trochę czasu, odkąd ostatnio rozmawialiśmy. Po prostu... chciałem ci coś powiedzieć. Może już opuściłeś Safe Haven. Nigdzie nie mogłem cię znaleźć. Musiałem więc zapytać kogoś, kto zdawał się dobrze cię znać. Jeśli masz czas... czy mógłbyś mnie odszukać? Myślę, że lepiej będzie porozmawiać twarzą w twarz. Będę czekać tam, gdzie jest Hugo. Ostatnio przychodzę tu niemal codziennie... Zajrzyj, kiedy ci będzie…

Galoriku... Dziękuję ci za wszystko. Przyjąłeś mnie, gdy nie miałem dokąd pójść. Dzięki tobie mogłem żyć wygodnie w Safe Haven. Proszę, użyj tych Kina dla dobra wioski. Powiedz im, że to dar pozostawiony przez Najemników Hugo. Galoriku, mój drogi przyjacielu. Przepraszam, że obarczam cię ostatnią przysługą. Gdy będziesz zmęczony i wyczerpany, dołącz do mnie i Hugo. Nawet jeśli nie mogę być u twego boku... to miejsce…

Korhe, jeszcze żyjesz? Trzeba było siedzieć cicho. Po co ją zaczepiałeś i dałeś się wyrzucić? Safe Haven nie jest już tym, czym było. Zaczęło się jako schronienie dla zbiegów, ale teraz wszyscy się ustatkowali, mają dzieci i żyją wygodnie. Kto wie, czy naprawdę się zmienili, czy tylko maskują swoje prawdziwe oblicze. Tak czy inaczej, lepiej niż za czasów, gdy musiałem być ciągle czujny, nie wiedząc, kto wbije mi nóż…

Jak tam nastroje w wiosce? Już żałuję, że poszedłem za szefową. Ta ciasna, śmierdząca jaskinia jest gorsza niż Safe Haven. Chcę wrócić. Myślisz, że mógłbyś za mną poręczyć? Korhe chyba knuje jakiś dziwny plan. Coś o kradzieży Galaretki Odyle Nemon... Naprawdę nie chcę w tym uczestniczyć. Powiedz Nemon, że to ty dostałeś ode mnie cynk, to pozwolą mi wrócić.