Spojrzenie w zaświaty Dziennik · Biesiadna Knieja

Rytuał pojednania — autorstwa Lady Leclair ze Skraju Glennwood

Obowiązkowe:

Różdżka. Inkantacja (poniżej). Wyraźna podobizna zmarłej osoby, z którą chcesz porozmawiać.

Nieobowiązkowe: Świeczki o zapachu klementynek. (Po powrocie z zaświatów śmierdzi się spalonym mięsem).

Wypowiedz powoli poniższe słowa:

Chcę z tobą spędzić godzinę do brzasku

Pragnę miłości, nie drugiego życia łaski

Umykając śmierci, zawsze cię odnajdę

Po trzykroć łamiąc ciemność, zwiążemy się na zawsze

Wolności, piaski czasu! Gdy uderza fala,

Wyciągam dłonie, świat realny się oddala.

Poświęcam światło, bezkres tchnień marnuję

By ostatni raz poczuć, jak mnie obejmujesz

Uwaga:

Jeśli osoba, którą zabierasz w zaświaty, nie opuści objęć śmierci, zmienisz się w proch. Klementynkowe świeczki nie pomogą. Uważaj na siebie!

Rytuał pojednania – wersja poprawiona!

Czuję, że zasłona oddzielająca życie od śmierci robi się coraz cieńsza. Dokonam paru zmian starej inkantacji, a rytuał pozwoli mi przejść do zaświatów, nie wymagając dotyku ukochanej osoby... i znaleźć wieczność.

W nicości spędzam godzinę przed brzaskiem,

pragnąc powtórnego życia łaski

Umykając śmierci, odnajdę moją wieczność

Umykając śmierci, po trzykroć przebiję ciemność

Wolności, piaski czasu! Gdy uderza fala,

wyciągam dłonie, rzeczywistość się oddala.

Poświęcam światło, bez końca wędruję

Budzę się później, kiedy mrok ustępuje

Pamiętaj, Paulette: zostawiaj ślady, inaczej nie dasz rady wrócić z pustki! Najlepiej będzie przeprowadzić rytuał w mojej sekretnej piwnicy, by salon nie cuchnął mi potem śmiercią... Skończyły mi się aromatyzowane klementynkami świeczki.