U stóp spirali Notatka fabularna · część 3 z 4

Budzę się na dnie spirali, u rdzenia Ziemi. Dookoła mnie wijąca się masa, plątanina kończyn, kopiec ciał. Tworzy wir, który łączy tu i przedtem.

Masa wpatruje się we mnie. Odwzajemniam spojrzenie, rozdarty wewnętrznie przez zbiór twarzy, wszystkie połamane, rozbite i poprzestawiane.

To groteskowa imitacja życia, w której oczy stapiają się z policzkami, usta upłynniają, a głowy rozszczepiają się, by rozkwitnąć w coś nowego.

Jedna wydaje się nieznana, a jednak znajoma – ulotna myśl, wycinek z gazety, wyszeptane słowo. Jest jednym, ale jest wieloma. Jest podróżnikiem, tak jak ja. Jest wszędzie dookoła.

Zbyt humanoidalny, by narodzić się z mgły.

Zbyt zduszony, zbyt lśniący, by być człowiekiem.

Lub wciąż człowiekiem.

Jest jak poranna rosa.

Świt nowego dnia.

Początek każdej spirali, czekającej na odnalezienie.