Oczy syreny Notatka fabularna · Kolebka Żaru

Pod zwierciadłem księżyca syrena raz żyła,

W kryształowej kałuży swe ciało ukryła.

Czekała tam cicho, samotna we mgle,

Nim głód jej nie zbudził, zwiastując co złe.

Coś gryzło ją w środku, paliło jak lód,

To dreszcz polowania, odwieczny wciąż głód.

W jej oczach migotał szkarłatny krwi blask,

Szukała zdobyczy, nim przyjdzie znów brzask.

Słodki zapach kwiatów na skórze jej drży,

Uśmiech ma jak wino, co kusi i drwi.

Wabiła do siebie każdego, kto blisko,

By zyskać partnera na ucztę – diablisko.

Myśleli, że czyste ma serce i duszę,

Widząc blask w jej oczach, ulegali pokusie.

Wpadali w pułapkę, co nęci i mami,

W słodkim uścisku, bez tchu, pod falami.

Różowa jest woda, gdy tryska falami,

Bo taniec syreny nad tymi głębiami

Sprawia, że księżyc rumieńcem się płoni

Od krwi wielbicieli rozlanej w tej toni.