Postój zaopatrzeniowy Notatka fabularna · część 2 z 4

Choć sprawia mi to ból, musimy na krótko przerwać podróż.

Zapasy się kończą, choć czasem wydaje mi się, że tylko ja je jem. Groza nowego świata przynajmniej nie stępiła mi apetytu... Choć przyznam, że czerstwy chleb i gorzkie owoce ledwo zaspokajają mój żołądek.

Marzę o pieczonej, doprawionej jukce... O miodzie spływającym po palcach i wargach, a także jeszcze słodszym zapachu miłego towarzystwa – trudno jest myśleć trzeźwo, gdy serce boleje z tęsknoty.

Jak tylko odzyskamy siły, opuścimy schronienie tej pradawnej struktury. Nie wiadomo, czym zaskoczy nas kraina Lorda Vorgotha. Jesteś tam jeszcze, bracie? Czy twój duch nawiedza te gęstwiny?

Gdy trwam podczas świtu, wracają do mnie pogrzebane wspomnienia. Mój policzek tętni bólem. Czuję uderzenie twojej opancerzonej dłoni, jakby wciąż tu była. Pamiętam, jak później upadłam, zimno alabastrowej podłogi, krew kapiącą z mojego nosa i wargi.

Gdziekolwiek nie pójdziesz, zostawiasz ślady... W rzekach, wśród wichru i ludzi. Moim największym pragnieniem jest to, by i moje coś znaczyły.

Królowa Jezmina z Orindell