W otoczeniu tchórzostwa i tajemnic Notatka fabularna · część 1 z 4

Ze wszystkich królestw pod nieskończonym niebem przypadło mi to najbardziej dzikie. Połowa moich ziem jest splątana pnączami, a każdy korzeń i skała knują przeciw mej władzy.

Moi ludzie są zbyt tchórzliwi, by przejąć kontrolę nad starymi ruinami. Na widok pułapki w podtopionym grobowcu rozpierzchają się niczym robactwo. Żaden z nich nie ośmieli się zniszczyć świątyń, skruszyć ich na proch, by znów zapanował porządek. Może mądrzej byłoby skierować się na wschód... Tamte szczyty nie są nawiedzone wspomnieniami.

Tymczasem moje drogie rodzeństwo wezwało mnie na coroczny bal – męczącą szopkę uprzejmości – zmuszając do pozostawienia tronu bez ochrony. Czy nie widzą, czym to grozi? Moje granice to jedyna obrona przed spiskującymi bogami! Być może ich zaproszenie jest kolejną pułapką, kolejnym grobowcem, w którym mam utonąć...!

Głupia myśl. Pnącza spowijają mój umysł i pogrążają w paranoi. Udam się tam, jak każe obowiązek – i nakłonię ich do budowy balist, nie „nocnych sanktuariów”. Ofiarowywanie mądrości niemej hordzie... Moi krewni zaprawdę stali się słabi, urzeczeni tajemniczością Pradawnych.

Muszę odpocząć. Przed świtem udzielę audiencji wędrowcowi, który wśliznął się na mój dwór. Twierdzi, że przynosi dar z innego świata. Wysłucham go. Twierdzi, że zwiastuje zmianę.

Lord Vorgoth, Strażnik Północy