Poziomy Ascension w Slay the Spire 2 wyjaśnione: wszystkie 10 stopni trudności

Przeszedłeś Slay the Spire 2 raz, obejrzałeś napisy końcowe, a teraz na ekranie postaci widnieje mały przełącznik trudności, którego wcześniej nie zauważyłeś. Ten przełącznik to prawdziwa gra. Poziomy Ascension w Slay the Spire 2 to dziesięć nakładających się na siebie stopni trudności, które biorą przejście, które właśnie wygrałeś, i oddają ci je naostrzone. Jeśli próbujesz rozgryźć, jak działa Ascension w Slay the Spire 2, jak w ogóle odblokować Ascension albo co dokładnie każdy modyfikator robi twoim przejściom, ten poradnik wspina się po drabince szczebel po szczeblu — bo dokładnie tak masz w to grać.

Jak odblokować Ascension w Slay the Spire 2

Ascension jest powiązane z wygrywaniem, a nie z liczbą przegranych godzin czy ukrytym ustawieniem. Ukończ ostatni act daną postacią, a ta postać zdobywa Ascension 1. Wygraj ponownie z włączonym Ascension 1, a dostajesz Ascension 2, i tak dalej aż do dziesięciu. Drabinka jest osobna dla każdej postaci, co myli nowych graczy bardziej niż cokolwiek innego. Jeśli twoje pierwsze zwycięstwo padło Ironcladem, tylko Ironclad może zacząć się wspinać — każda inna postać nadal tkwi na Ascension 0, dopóki nią też nie wygrasz. Nie ma skrótu ani wspólnego zaliczenia: każdy bohater wspina się na własnych nogach.

Jak działa Ascension: modyfikatory się nakładają

Oto czego ludzie nie zauważają. Modyfikatory się nie zastępują — one się nakładają. Ascension 3 to nie sama 'zasada Ascension 3'; to zasada Ascension 3 plus zasada Ascension 2 plus zasada Ascension 1, wszystkie aktywne jednocześnie. Kiedy stoisz na najwyższym szczeblu, dźwigasz wszystkie dziesięć zmian naraz. Dlatego świeża wygrana i przejście na Ascension 10 sprawiają wrażenie różnych gier, choć każdy pojedynczy poziom na papierze wygląda błaho. Projekt jest celowo addytywny i właśnie dlatego drabinka tak dobrze uczy: każdy stopień izoluje jedno nowe źródło presji, a potem nawarstwia je na wszystko, co już nauczyłeś się przetrwać.

Przejdź poziomy po kolei, a wyłoni się pewien kształt. Dziesięć stopni układa się w cztery nastroje, a każdy nastrój po cichu wtłacza inną dyscyplinę.

1. A1-3
   Przeciwnicy się zaostrzają

   Trzy pierwsze szczeble podkręcają obrażenia wrogów — najpierw zwykłych, potem elit, potem bossów. Nic nie zmienia się w twojej talii ani zasobach; świat po prostu bije mocniej. Lekcja jest prosta i mało efektowna: przestań przyjmować darmowe obrażenia. Przy świeżej wygranej mogłeś sobie pozwolić na kilka tur na twarz. Teraz dwadzieścia HP, które byś zignorował, to dwadzieścia HP, których nie masz na elitę dwa pokoje dalej.

2. A4-6
   Twoje zasoby się kurczą

   Środek drabinki przestaje atakować twój pasek, a zaczyna atakować twoją ekonomię. Odpoczynki leczą mniej, akty zaczynasz już ranny, a pomoc, na której się opierałeś — tanie usuwanie kart, hojne sklepy — staje się skąpsza. To tu 'po prostu podleczę się przy ognisku' przestaje być planem. Musisz zbudować talię, która skaluje się sama, a nie talię, która przeżywa dzięki pełnemu paskowi zdrowia.

3. A7-9
   Świat znów uderza mocniej

   Wyższe stopnie zataczają koło i ulepszają wszystko na nowo: zwykli wrogowie drugi raz robią się paskudniejsi, elity dostają kolejny skok, a bossowie zyskują wredniejsze wzorce. Jeśli twoja talia z Aktu 1 była luźną kupką znośnych kart, tutaj się sypie. Te poziomy wymagają, żeby twój early game naprawdę działał, a late game dawał zarówno stałe skalowanie, jak i burst na dobicie bossa.

4. A10
   Pojawia się Ascender's Bane

   Ostatni szczebel jest najbardziej podły i najsłynniejszy. Twoje maksymalne HP zostaje obcięte, a klątwa zwana Ascender's Bane zostaje na stałe wbita w twoją talię. Ascender's Bane nie da się usunąć, przekształcić ani czysto obejść — to martwe dobranie, które taszczysz od pierwszej walki do ostatniej. Wszystko, czego nauczyło cię poprzednich dziewięć poziomów, musi tu działać naraz: wydajność talii, ekonomia HP i sprytne trasowanie po mapie w jednym przejściu.

Jeśli chcesz mieć pełną listę modyfikatorów Ascension w jednym miejscu, oto każdy szczebel, co zmienia i ten jeden nawyk, który każdy z nich próbuje ci wbić do głowy.

Jak naprawdę wspiąć się po drabince

Błąd, który popełnia większość graczy, to traktowanie każdego nowego poziomu jak ściany pecha. To nie to. Ponieważ modyfikatory nakładają się w znanej kolejności, przegrana niemal zawsze wskazuje dokładnie ten nawyk, który sprawdza obecny szczebel. Przegrywasz na Ascension 4? Pewnie wciąż wydawałeś HP, jakby było za darmo. Przegrywasz na Ascension 6? Oparłeś się na usunięciu karty albo przedmiocie ze sklepu, którego tam nie było. Czytaj swoje porażki w ten sposób, a wspinaczka zamienia się z mielenia w coaching.

1. 1
   Wybierz jedną postać i przy niej zostań

   Wspinaczka jest szybsza, gdy pniesz się jednym bohaterem. Jeśli kochasz Ironclada, dowieź Ironclada aż na sam szczyt, zanim dotkniesz kogokolwiek innego. Zakodujesz sobie matematykę tej jednej talii, zamiast uczyć się od nowa czterech archetypów, każdego na Ascension 0.

2. 2
   Napraw przeciek, a nie poziom

   Po przegranej wskaż jedną decyzję, która kosztowała cię przejście, a nie wroga, który cię zabił. Szczebel mówi ci, na co patrzeć: stopień leczenia to twoje nawyki z HP, stopień elit to twoja obrona. Załataj ten jeden przeciek i spróbuj ponownie.

3. 3
   Policz ognisko odpowiednio wcześnie

   Od połowy drabinki odpoczynek leczy mniej niż kiedyś, więc wybór między odpoczynkiem a ulepszeniem karty się zmienia. Zadaj sobie pytanie, czy przejście ginie od obrażeń, czy od słabej talii, a potem odpocznij albo ulepsz kartę stosownie do tego, zamiast leczyć się odruchowo.

4. 4
   Zaplanuj pod Ascender's Bane przed A10

   Wiesz, że klątwa nadchodzi, więc buduj talie, którym nie przeszkadza martwa karta na ręce. Silniki oparte na dobieraniu, tanie cyklowanie i wszystko, co przerzedza talię, łagodzą ból noszenia Ascender's Bane przez całe przejście.