Kamienie runiczne: Popielisko

Kamień runiczny 1

Wiedz, nienarodzone dziecię, że było tu niegdyś najwspanialsze królestwo Valheimu. To tu żyli synowie i córki króla Szmaragdowego Płomienia. Pod jego opieką zaznaliśmy siły i bezpieczeństwa. Dzięki niemu rośliśmy niczym wiosenne pędy.

A teraz stawiamy ten kamień pośród zgliszcz i odchodzimy z naszych rodzinnych stron. Oby przyszłe pokolenia posłuchały naszej przestrogi.

Kamień runiczny 2

W lasach dalekiej północy nasi zwiadowcy napotkali śpiącego chłopca. Siedział zupełnie nagi w śniegu, oparty o drzewo. Opatulili go w futra i przynieśli przed oblicze króla. Malec nawet się nie zbudził, choć jego powieki zdradzały, że żyje.

Nazwaliśmy go Zimowym Dzieckiem i poczytaliśmy za dobry znak. Niech bogowie zlitują się nad głupcami.

Kamień runiczny 3

W całej krainie gadano, że spędzali ze sobą mnóstwo czasu, jakby zatopieni w rozmowie. Król pochylał się nad śpiącym malcem, łapczywie nasłuchując ledwie mamrotanych słów.

Nikt nie wiedział, co między nimi zaszło, lecz każdy widział, że król się zmienia. Sprawiedliwość rozpaliła się w gniew, a tymczasem ostrożność przerodziła się w strach. Wydawano prawa, których nie sposób było nie złamać, do tego kary za każdy występek stawały się coraz surowsze.

Narastała spirala tyranii, niczym potężna burza.

Kamień runiczny 4

Gdy król Szmaragdowego Płomienia udał się na południe, by odwiedzić króla Fulingów, jego właśni tegnowie powstali przeciw niemu, podpalili pałac, a wraz z nim i Zimowe Dziecko. Wszyscyśmy słyszeli trwający przez dziewięć dni pożogi wrzask, który rozbrzmiewał jeszcze echem wśród domów miasta przez długie tygodnie.

Dni do powrotu króla były ostatnimi dobrymi chwilami, jakie przyszło nam przeżyć.

Kamień runiczny 5

Gdy król zobaczył zgliszcza swojej sali tronowej, poprzysiągł, że jego wrogów spotka ogień po stokroć gorszy od tego, który strawił pałac. Jednym oddechem doszczętnie spalił nasze miasto, a następnie zatopił cały kraj w wojnie. Byli i tacy, którzy pozostali lojalni wobec króla, lecz większość starała się zatrzymać jego wściekłość.

Bracia walczyli przeciwko braciom, siostry zabijały siostry. Królestwo Szmaragdowego Płomienia zostało rozdarte na strzępy. Pozostały jedynie te zgliszcza, w których odpoczynku nie znajdą nawet polegli.

Kamień runiczny 6

Kamienie opowiadają tragiczną historię tego kraju sprzed wielu stuleci. Aż trudno uwierzyć, że stwór nawiedzający ruiny tego miasta był niegdyś szlachetnym i mądrym władcą. To nas jednak nie powstrzyma. Zgładzenie go będzie aktem miłosierdzia.

Kamień runiczny 7

Od przybycia w te strony nie dane mi było zaznać ani dnia szczęścia, lecz to miejsce jest najgorsze. Wszystko tu płonie, do tego ryby zupełnie nie biorą. To pisał Ulf.

Kamień runiczny 8

Czysty ogień wielkiego smoka ma życiodajną moc, która ożywia martwą ziemię. Ich oczyszczający płomień przynosił niegdyś życie na lądach i morzach.

Lecz dla tych, których strawi ten ogień, to przekleństwo. Zarazem zabici i ożywieni, pozostają już na zawsze gdzieś pomiędzy życiem i śmiercią. To właśnie ci nieszczęśnicy wędrują pośród tych ruin. Płomień jest ich ciałem, a agonia jedynym, co czują. Nie można ich zniszczyć, a jedynie żałować.

Kamień runiczny 9

Jeśli opowieści są prawdą, bogowie już dawno opuścili ten świat. Król Szmaragdowego Płomienia zbliżył się co prawda do boskości, lecz nasze modły do niego zmieniły się w naszych ustach w proch.

To nasza ostatnia forteca, kolejny dzień powitamy, ginąc w jej obronie. Nie mamy już modlitw, a jedynie nadzieję na czystą śmierć bez płomieni.

Kamień runiczny 10

Wolni plotą głupstwa, że nie potrzebują bogów. Nikt nie potrzebuje bogów tak, jak bogowie nie potrzebują nikogo. Nie są nic winni ludziom.

A jednak mędrcy poszukują potężnych istot, jak winorośl poszukuje drzewa, które może opleść. Nasze miecze służą Królowi Szmaragdowego Płomienia, bowiem bez niego czeka nas wyłącznie śmierć.

Kamień runiczny 11

Wojna to ogień, Którego paliwem są ludzie.

Gdy serca zapłoną, Ciała zmieniają się w chrust.

Kamień runiczny 12

Jestem Astrid z Długiego Ramienia. Przybyłam tu nie bez trudu, by walczyć z bestią i zdjąć z siebie więżącą mnie tu klątwę. Kruk przywrócił mi wspomnienie, które nie daje mi spokoju. Zginę tyle razy, ile będę musiała, by znów ujrzeć mego syna.

Kamień runiczny 13

Widziałem zastępy wojów nacierających raz po raz na bestię, tracących pomału wolę walki, aż nie ostał się choćby jeden. Skoro to moje przeznaczenie, przyjmę je z pokorą. To słowa Björna, który był niegdyś rolnikiem.

Według biomu