Dzierzba Postać z Valor Mortis

Tajemnicza postać przewodząca buntownikom, uwielbiana przez prostych ludzi, którzy, widząc w niej zbawcę, dobrowolnie pomagają ruchowi oporu w szpiegowaniu i zbieraniu informacji. Wśród francuskich żołnierzy Dzierzba wzbudza paniczny strach, gdyż znana jest z rozprawiania się z ich towarzyszami w prawdziwie brutalny i bezwzględny sposób.

Po spotkaniu z Dzierzbą doszedłem do wniosku, że jest to postać zdecydowanie bardziej skomplikowana, niż pierwotnie zakładałem. Przede wszystkim zdaje się żywić osobistą urazę do Napoleona, jak gdyby wyrządził on jej wielką krzywdę. Jestem pewny, że nie zdradziła mi wszystkiego i że wie dużo więcej, niż mówi. Jej arogancka postawa jest jedynie przykrywką, gdyż kobiecie wyraźnie leży na sercu los tutejszych ziem i zamieszkujących je ludzi. Dała mi klucz, który podobno ma otworzyć skrywane głęboko pod uniwersytetem drzwi do prawdy o źródle potęgi Napoleona. Choć nie mam pewności, czy mogę jej zaufać, wiem, że muszę podążyć tam, dokąd prowadzą te drzwi.

Wszystko jest już dla mnie jasne, choć niemal wolałbym, by było inaczej.

Dzierzba, Maria Walewska i emisariuszka cesarza to ta sama osoba - jedna kobieta poruszająca się niezauważalnie przez wszystkie korytarze intrygi, dzierżąc w dłoni wszystkie nici, które wcześniej zdawały mi się ze sobą niepołączone.

To ona z niezachwianym uporem prowadziła buntowników. Ona uczyniła sobie z Myszek poddanych, oferując im w zamian matczyną opiekę. To jej zwodniczy głos szeptał słodkie kłamstwa do ucha Bonapartego. I mojego.

Muszę przyznać, że nie wiem, co sądzić o tej kobiecie. Eksperymenty, którym mnie poddano, noszą pewne ślady jej wpływu, jednak jej prawdziwy cel pozostaje ukryty.

Nie ulega wątpliwości, że w jej działaniach można odnaleźć okrucieństwo - zarówno wobec cesarza, jak i jego żołnierzy. Mimo tego w jej relacjach ze zwykłymi ludźmi czuć oddanie tak głębokie, że graniczące niemal ze świętością. Ta kobieta nie jest zwykłą intrygantką i wie dużo więcej, niż wyjawia.

Jedno jednak jestem w stanie z pewnością stwierdzić: Bonaparte jest głodny władzy, jednak Walewska pożąda czegoś zupełnie innego. Czegoś dzikszego i być może dużo bardziej niebezpiecznego.

Wolności.