Napoleon Bonaparte Postać z Valor Mortis

Człowiek, za którego sztandarami podążam... Z biegiem czasu zacząłem bezgranicznie ufać jemu, jego wizji i jego ambicji. Pod jego dowództwem armie cesarstwa nieustannie prą naprzód, wiedzione tajemniczą siłą, którą ledwo pojmuję. Widziałem siłę i niesłabnącą determinację francuskich żołnierzy. Ich wytrzymałość jest przedmiotem legend opowiadanych szeptem, w którym podziw miesza się z lękiem. Wielu powiada, że ku zwycięstwom wiedzie ich coś więcej niż zwyczajna dyscyplina, a ja jestem zapewne najlepszym dowodem na to, że to prawda.

Mówi się, że to mąż o niesłychanej inteligencji i żelaznej determinacji, który z rzadka jeno okazuje zwątpienie, zarówno przed przyjaciółmi, jak i wrogami. A jednak widziałem też przejawianą przez niego wobec swoich żołnierzy ojcowską troskę - tę rzadką życzliwość, która zyskała mu wśród nich żarliwą i niekwestionowaną lojalność. Zastanawia mnie, jak czuje się, wzbudzając takie oddanie. I jakie miejsce zajmuję w świecie rządzonym przez takiego człowieka?

Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że moja zdrada sprawiła Napoleonowi zawód, a jednak za namową Marii Walewskiej - której wsparcie było dla mnie wielkim zaskoczeniem - postanowił, przynajmniej na razie, nie pozbawiać mnie życia. Siedzę zamknięty w zimnych murach więzienia, a każda chwila oczekiwania na decyzję w sprawie mego losu ciągnie się w nieskończoność. Napoleon znany jest z bezwzględności wobec zdrajców i nie mogę wyzbyć się lęku, że im dłużej tu pozostaję, tym większa szansa, że czekam na karę śmierci.